ظهر داخل شده جايز است و احتياط آن است كه در وقت ظهر آنها را بخواند . ( 1 ) مسألهء 11 - واجب است كه هر دو خطبه ، قبل از نماز جمعه باشند ، پس اگر نماز را قبل از خطبه‌ها بخواند ، باطل است و واجب است در صورتى كه وقت باقى است ، بعد از آن دو خطبه ، ( بازهم ) نماز را بخواند و ظاهر اين است كه اگر از روى سهو يا ندانستن مسأله ، نماز را قبل از خطبه‌ها خوانده باشد ، اعادهء خطبه‌ها واجب نيست ، پس نماز را ( بازهم ) بعد از خطبه‌ها بجا مىآورد و اگر گفته شود در صورتى كه نماز را از غير علم و عمد ، قبل از خطبه‌ها خوانده باشد ، اعادهء نماز بعد از خطبه‌ها واجب نيست ، اين گفته ، وجهى ( و دليلى ) دارد . ( 2 ) مسألهء 12 - واجب است ، خطيب در وقت خواندن خطبه ، ايستاده باشد و بايد خطيب و امام يكى باشد ، پس اگر خطيب نتواند بايستد ، بايد ديگرى خطبه بخواند و امامت نماز جمعه را خود به عهده بگيرد و اگر غير از همين شخصى كه از ايستادن عاجز است كس ديگرى نباشد ، ظاهر اين است وظيفه‌شان به نماز ظهر منتقل مىشود ( و بايد نماز ظهر خوانده شود ) بلى اگر نماز جمعه به صورت تعيينى واجب باشد بايد كسى كه نمىتواند بايستد ، خطبه را نشسته بخواند ، و احتياط آن است كه بعد از نماز جمعه ، نماز ظهر هم بجا آورده شود ، و واجب است خطيب بين دو خطبه با كمى نشستن ، فاصله بيندازد . ( 3 ) مسألهء 13 - اگر اقوا نباشد ، احتياط است كه خطيب در وقت خواندن خطبه ، صدايش را بلند كند تا عدد نصاب نماز جمعه بشنود ، بلكه ظاهر اين است كه آهسته خواندن آن جايز نباشد ، بلكه بدون اشكال موعظه و سفارش به تقوى اللّه ، جايز نيست آهسته باشد ، و سزاوار است صدايش را بلند كند تا همهء حاضرين بشنوند ، بلكه موافق احتياط است ، يا اينكه اگر جمعيّت زياد است ، خطبه‌ها را با بلندگوها بخواند تا موعظه و تشويق به حسنات و ترساندن از سيّئات و ابلاغ مسائل مهمّ به آنها برسد . ( 4 ) مسألهء 14 - احوط بلكه اوجه اين است كه واجب است حاضرين به خطبه‌ها گوش كنند ، بلكه احتياط آن است كه سكوت كنند و بين خطبه سخن نگويند ، اگر چه اقوا آن است كه سخن گفتن كراهت دارد امّا اگر حرف زدن موجب ترك گوش كردن و از بين رفتن فايدهء خطبه شود ، ترك آن لازم است ، و احتياط بهتر آن است كه شنونده‌ها در حال خطبه خواندن خطيب ، رو به امام بنشينند و بيشتر از آن مقدارى كه در نماز جايز است ، به اين طرف و آن طرف توجّه نكنند و ( احتياط بهتر آن است كه ) امام در حال خطبه از حدث و خبث طاهر باشد و همچنين است شنونده‌ها ، و احتياط بهتر براى امام آن است كه در بين خطبه چيزى كه مربوط به خطبه نيست ، نگويد ، و حرف زدن بعد از دو خطبه تا وارد شدن به نماز ، اشكال ندارد و سزاوار است كه خطيب خوش بيان باشد و با تعبيرهاى